تهدمت والله ارکان الهدی

مراسم عزاداری بمناسبت شهادت

مولی الموحدین،امیرالمؤمنین

حضرت علی ابن ابیطالب(علیه السلام)

سخنران:حجةالاسلام رضوانی

زمان:دوشنبه روز ۲۱رمضان

شروع مراسم: اذان ظهر

مکان:شهرري،روبروي بازار بزرگ ري،محله سرتخت،

روبروي مسجد سرتخت

 بیت الحسن(علیه السلام)

تلفن گویا       ۰۲۱۵۵۹۱۹۱۳۸ 

پیام کوتاه   ۱۰۰۰۰۵۵۹۱۹۱۳۸

دشمنان واقعی اسلام

به گزارش شیعه آنلاین، شیخ "محمد العریفی" چهره جنجالی و سرشناس وهابیت در عربستان سعودی در فتوایی که اخیرا صادر کرد، صحبت کردن دختر با پدرش را تنها در صورتی حلال دانست که مادرش نیز حضور داشته باشد.

این مفتی وهابی در ادامه گفت: نشستن دختر نزد پدر و صحبت کردن با وی اگر در حضور مادرش نباشد، شیطان را به میان می کشاند و ممکن است به گناه منجر شود، به ویژه اگر آن دختر لباس های نامناسب پوشیده باشد.

گفتنی است این مفتی وهابی تاکنون چندین بار شیعیان و مراجع تقلید شیعه را مورد اهانت های وقیحانه قرار داده است.

یا حسن بن علی (ع)

ای دل از این نداری خود دست بر ندار
از چشم نوبهاری خود دست بر ندار
یعنی ز وضع جاری خود دست بر ندار
از حسن همجواری خود دست بر ندار
هر لحظه فرصت نفحاتی دوباره هست
وقتی کریم هست یقین کن که چاره هست
گفتم بیایم از نفست زیر و رو شوم
دنبال نان سفره تو کو به کو شوم
مثل نسیم با کرمت روبرو شوم
من هم به لطف عام تو با آبرو شوم
دیدم ته صفوف گداها نشسته ام
یک کوچه مانده آخر دنیا نشسته ام
پر می کشند با پروبالت نسیم ها
تا آن سوی بلندی قد حریم ها
خواهش بهانه ایست که از آن قدیم ها
افتاده در نگاه همه یا کریم ها
دست مرا بگیر مرا یک ستاره نیست
«در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست»


«یک»خواستم عطای تو چندین برابر است
لطف کم تو از سر دنیا فراتر است
اصلا کلید باغ بهشتی بر این در است
«از هر زبان که می شنوم نامکرر است»
یک قصه بیش نیست که ما سر سپرده ایم
هر نان تازه را سر این سفره خورده ایم
تو می رسی و غنچه لبخند می رسد
اردیبهشت در تب اسفند می رسد
در خانه ولی خدا قند می رسد
زیباترین نتیجه پیوند می رسد
قدری بخند دور و بر تو حبیب هست
«در غنچه ای هنوز و صدت عندلیب هست»
تو نور پر فروغ محلات خوبها
آیینه بهاری آیات خوبها
یعنی شروع سلسله سادات خوبها
ماهی میان ماه مناجات خوبها
وقت نماز آمده در انتظار تو
ای ما فدای آن بدن لرزه دار تو

 
تو بر فراز کوه کرم ایستاده ای
شاهی به روی خاک ولی سرنهاده ای
با این همه شبیه نفس صاف و ساده ای
حاجی عشق می شوی اما پیاده ای
«چشم عنایت از همه سو دوختی به ما»
«راه چگونه زیستن آموختی به ما»
جولان تیغ دست تو بیداد می کند
یک لشگر از قیام تو فریاد می کند
کشته کنار داغ جمل باد می کند
دل را طنین «یا حسن» آباد می کند
طوفان تیغ را به تماشا گذاشتی
بر عرش افتخار و شرف پا گذاشتی
«بغض کبود یاس خدا در گلو شکست
حق در سکوت بود و صدا در گلو شکست
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست
تصویر تلخ خاطره ها در گلو شکست»
آری عصای مادر آیینه ها شدی
پاره جگر ! تو هم جگر داغ ما شدی


از ناله های پر غم مادر که بگذریم
از کوچه و شقایق پرپر که بگذریم
از لحظه های پشت همان در که بگذریم
از غربت شبانه حیدر که بگذریم
از تو غروب کرب و بلا می توان شنید
«لا یوم کیومک» را می توان شنید

ایها الناس بدانید گدای حسنم

 

جشن میلاد کریم آل طاها حضرت

امام حسن مجتبی(علیه السلام)

سخنران:حجة الاسلام عظیمی

زمان: دوشنبه ۲۴/۵/۱۳۹۰ ساعت ۹:۳۰ شب

مکان:شهرري،روبروي بازار بزرگ ري،محله سرتخت،

روبروي مسجد سرتخت

 بیت الحسن(علیه السلام)

تلفن گویا       ۰۲۱۵۵۹۱۹۱۳۸ 

پیام کوتاه   ۱۰۰۰۰۵۵۹۱۹۱۳۸

یار بی پرده از در و دیوار در تجلیست یا اولی الابصار

 

بسم الله و بالله و فی سبیل الله و علی مله رسول الله

السلام علیک یا شهر الله الاکبر و یا عید اولیائه

باز هم یک سال چرخیدیم و به رمضان رسیدیم...

آری؛ رمضان نمی گردد و ما هستیم که می گردیم و می چرخیم و گم می شویم در بحبوحه ی زمان و دوران . . .

سال قمری، مثل ماه، همیشه سر جایش ایستاده و تکان نمی خورد و به تبع آن، ماه هایش هم ستاره وار، محکم و استوار، ایستاده اند . . .

ستاره هایی که هر کدامشان هزاران هزار، سیاره و قمر به دنبال خود می کشند و انقدر می چرخانند که عاقبت دیگر سیاره ای باقی نماند و هرچه هست، ستاره شود و نورش . . .

 

و هرگاه خواستی که بفهمی رمضان چیست، باید رمضان شوی . . .

تا تو هستی در وجود و در عدم                      کی توانی زد در این منزل قدم؟

اگر طالب وصال رمضان بودی، دیگر نباید خود را ببینی و هرچه می بینی باید شهر الله باشد. . .

گر به اقلیم عشق روی آری             همه آفاق گلستان بینی

بر همه اهل آن زمین به مراد            گردش دور آسمان بینی

بی‌سر و پا گدای آن جا را                سر به ملک جهان گران بینی

دل هر ذره را که بشکافی                آفتابیش در میان بینی

جان گدازی اگر به آتش عشق           عشق را کیمیای جان بینی

از مضیق جهات درگذری                 وسعت ملک لامکان بینی

آنچه نشنیده گوش آن شنوی             و آنچه نادیده چشم آن بینی

تا به جایی رساندت که یکی              از جهان و جهانیان بینی

با یکی عشق ورز از دل و جان            تا به عین‌الیقین عیان بینی

که یکی هست و هیچ نیست جز او                    وحده لا اله الا هو

که اگر اینطور بودی در رمضان و سیاره وار گرد نور خورشید وارش گشتی و سوختی و دم نزدی، حکایتت، حکایت پروانه ی دیوانه خواهد شد . . .  

دیگری برخاست می شد مست مست             پای کوبان بر سر آتش نشست

دست در کش کرد با آتش به هم                  خویشتن گم کرد با او خوش به هم

چون گرفت آتش زسرتا پای او                    سرخ شد چون آتشی اعضای او

ناقد ایشان چو دید او را ز دور                       شمع کردست هم رنگش زنور

گفت این پروانه در کار است و بس                کس چه داند این خبردار است و بس

آنکه شد هم بی خبر هم بی اثر                     از میان جمله او دارد خبر

تا نگردی بی خبر از جسم و جان                   کی خبر یابی زجانان یک زمان؟ 

و این را هم بدان که اگر وارد رمضان شدی و عاقبت الامر چیزی نصیبت نشد و همانی ماندی که بودی؛ پیغمبر رحمه للعالمین، کسی که رمضان تمام شود و آمرزیده نشده باشد را، نفرین کرده . . .

پس ورد زبانت باشد که:

. . . واغفرلی تلک الذنوب العظام، یا رحمن یا علام . . .

الهی العفو . . .

 

اللهم رب شهر رمضان

علت نام گذارى

رَمَضان، از ماده رَمْضاً به معنى "سخت گرم شدن" است. زمان نامگذارى این ماه، گرماى شدیدى بود به حدى که ریگها، سخت گرم شده بودند و به همین سبب این ماه را رمضان نامیدند.

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِیَ أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَیِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَن شَهِدَ مِنکُمُ الشَّهْرَ فَلْیَصُمْهُ وَمَن کَانَ مَرِیضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَیَّامٍ أُخَرَ یُرِیدُ اللّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَلاَ یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ وَلِتُکْمِلُواْ الْعِدَّةَ وَلِتُکَبِّرُواْ اللّهَ عَلَى مَا هَدَاکُمْ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ؛ ماه رمضان [همان ماه] است که در آن قرآن فرو فرستاده شده است [کتابى ] که مردم را راهبر و [متضمن] دلایل آشکار هدایت و [میزان] تشخیص حق از باطل است پس هر کس از شما این ماه را درک کند باید آن را روزه بدارد و کسى که بیمار یا در سفر است [باید به شماره آن] تعدادى از روزهاى دیگر [را روزه بدارد] خدا براى شما آسانى مى‏خواهد و براى شما دشوارى نمى‏خواهد تا شماره [مقرر] را تکمیل کنید و خدا را به پاس آنکه رهنمونیتان کرده است به بزرگى بستایید و باشد که شکرگزارى کنید .(سوره بقره، آیه 185)

اعمال مشترک اول هر ماه

1ـ دعا

در زمان دیدن هلال خواندن دعاى هلال وارد شده است و أقلش آن است که سه مرتبه بگوید اللّهُ اَکْبَر و سه مرتبه لا إلهَ الَّا الْلّه و سپس بگوید: اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى أذْهَبَ شَهْرَ کَذا وَ جاءَ بِشَهْرِ کَذا. بهترین دعاى زمان رؤیت هلال دعاى 43 «صحیفه سجادیه» است.

2ـ قرآن

خواندن هفت مرتبه سوره «حمد».

3ـ روزه

از امورى که بر آن تأکید شده، سه روز روزه گرفتن در هر ماه است. مرحوم علامه مجلسى در «زادالمعاد» مى گوید: مطابق مشهور، این سه روز، پنجشنبه اول ماه و پنجشنبه آخر ماه و چهارشنبه اول از دهه وسط ماه است.

4ـ نماز

شب اول ماه: دو رکعت نماز بجا آورد، به این نحو که در هر رکعت پس از سوره «حمد» سوره «انعام» را بخواند سپس از خداوند متعال بخواهد که او را از هر ترسى و هر دردى ایمن گرداند.

روز اول ماه: خواندن نماز اول ماه که آن دو رکعت است، در رکعت اول بعد از «حمد» سى مرتبه سوره «توحید» و در رکعت دوم بعد از «حمد» سى مرتبه سوره «قدر» بخواند و بعد از نماز صدقه اى در راه خدا بدهد، هر کس چنین کند، سلامت خود را در آن ماه از خداوند متعال گرفته است.

اعمال مشترک ماه رمضان

1ـ دعا های ذکر شده در مفاتیح

2ـ قرآن

بهترین اعمال در شبها و روزهاى ماه مبارک رمضان تلاوت قرآن است زیرا قرآن در ماه مبارک رمضان نازل شده است، در حدیث آمده هر چیزى را بهارى است و بهار قرآن ماه رمضان است و در ماههاى دیگر هر ماهى یک بار ختم قرآن سنت است و اقل آن هر شش روز است ولى در رمضان، هر سه روز یک ختم قرآن سنت است و اگر بتواند روزى یک قرآن ختم کند، خوب است.

3ـ ذکر و استغفار

دعا و ذکر صلوات و استغفار از گناهان، در این ماه بسیار تأکید شده. و نیز گفتن کلمه لا اِلهَ إِلّا اللّه. در روایتى مى خوانیم: وقتى ماه مبارک رمضان داخل مى شد امام زین العابدین(ع)جز به دعا و تسبیح و استغفار و تکبیر، سخن نمى گفت.

آداب افطار

1) افطار با غذاها و نوشیدنى هاى پاک و طاهر از حرام و مشتبه به حرام باشد.

بهتر آن است که به خرماى حلال افطار کند که پیامبر اکرم(ص) فرمود: هر کس با خرماى حلال افطار کند، ثواب نمازش افزون گردد.

همچنین امام على(ع) فرمود: مستحب است با شیر افطار کند. افطار کردن به آب و نبات و حلوا و آب نیمِ گرم، به هر کدام که باشد نیز خوب است که رسول خدا(ص) با اینها افطار مى کردند.

2) به هنگام افطار دعاهاى کوتاهى که از معصومین(علیهم السلام) وارد شده است را بخواند مانند:

الف) اَللّهُمَ لَکَ صُمْتُ، وَ عَلى رِزْقِکَ اَفْطَرْتُ، وَ عَلَیْکَ تَوَکَّلْتُ.

ب) امیرمؤمنان(ع) به هنگام افطار کردن، این دعا را مى خواند: بِسمِ اللّهِ، اَللّهُمَّ لَکَ صُمْنا وَ عَلى رِزْقِکَ اَفْطَرْنا، فَتَقَبَّلْ مِنّا، اِنَّکَ اَنْتَ السَّمیعُ الْعَلیمُ.

3) خواندن سوره قدر به هنگام افطار، پاداش بسیارى دارد.

4) در لقمه اول به هنگام افطار بگوید: بِسمِ اللّه الرَّحْمنِ الرَّحیم، یا واسِعَ الْمَغْفِرَةِ، اِغْفِرلى. که امام حسن مجتبى(ع) فرمود: کسى که آن را بگوید خداوند او را بیامرزد.

5) دعاکردن به هنگام افطار بسیار مفید است. در روایتى آمده است که رسول خدا(ص) مى فرمود: براى روزه دار به هنگام افطارش، یک دعاى اجابت شده مى باشد.

6) به هنگام افطار، صدقه دهد و روزه داران را افطار دهد هر چند در صورت عدم توانایى، به تعدادى خرما یا جرعه اى آب باشد، افطار دادن از مستحبات بسیار مؤکد است که سزاوار است مؤمنان آن را فراموش نکنند.

از رسول خدا(ص) نقل شده است که هر کس در ماه رمضان، مؤمن روزه دارى را افطار دهد، پاداش آزاد کردن بنده مؤمنى را دارد و سبب آمرزش گناهان او مى شود.

وقتى که اصحاب پرسیدند، توانِ چنین کارى نداریم، فرمود: آن کس که توان ندارد، مقدارى شیر یا قدرى آب و یا تعدادى خرما هم بدهد، خداوند به او چنین پاداشى را عطا مى کند.

2ـ دعا

1) خواندن دعایی که سید بن طاووس(رحمه الله) در اقبال روایت کرده است: هر کس در هر شب از ماه رمضان این دعا را بخواند، گناهان بسیارى از او آمرزیده مى شود:

اَللّهُمَّ رَبَّ شَهْرِ رَمَضانَ الَّذى اَنْزَلْتَ فیهِ الْقُرْآنَ وَافْتَرَضْتَ علىعِبادِکَ فیهِ الصِّیامَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَارْزُقْنى حَجَّ بَیْتِکَ الْحَرامِ فى عامى هذا وَ فى کُلِّ عامٍ وَاغْفِرْ لى تِلْکَ الذُّنُوبَ الْعِظامَ فَاِنَّهُ لا یَغْفِرُها غَیْرُکَ یا رَحْمنُ یا عَلاّمُ

۲) خواندن دعاى افتتاح در هر شب ماه رمضان

3ـ نماز

1) مستحب است در هر شب از ماه رمضان دو رکعت نماز خوانده شود به این نحو که در هر رکعت بعد از حمد سوره توحید را سه مرتبه بخواند و پس از سلام نماز بگوید:
سُبْحانَ مَنْ هُوَ حَفیظٌ لا یَغْفُلُ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ رَحیمٌ لا یَعْجَلُ، سُبْحانَ مَنْ هُوَ قائِمٌ لا یَسْهُو، سُبْحانَ مَنْ هُوَ دائِمٌ لا یَلْهُو. سپس هفت مرتبه تسبیحات اربعه و بعد بگوید: سُبْحانَکَ سُبْحانَکَ سُبْحانَکَ، یا عَظیمُ اِغْفِرْ لِىَ الذَّنْبَ الْعَظیمَ.

در پایان نیز ده مرتبه صلوات بفرستد بر پیغمبر و آل او. کسى که این دو رکعت نماز را بجا آورد خداوند متعال گناهان زیادى را از او بیامرزد.

2) در روایتى از امام صادق(ع) آمده است که هر کس در هر شب از ماه رمضان، سوره فتح را در نماز مستحب بخواند، در آن سال از بلاها محفوظ مى ماند.

3) بجا آوردن هزار رکعت نماز در طول شبهاى ماه رمضان.

درباره کیفیت بجا آوردن آن روایات مختلف است ولى آنچه در روایت «على بن مهران» از امام جواد(ع) نقل شده و گروه کثیرى از بزرگان آن را پذیرفته اند چنین است:
در دهه اول و دوم ماه مبارک رمضان، در هر شبى بیست رکعت نماز خوانده شود (هر دو رکعت به یک سلام) به این نحو که هر شب، هشت رکعتِ آن بعد از نماز مغرب و دوازده رکعت آن، بعد از نماز عشا و در دهه آخر، در هر شبى سى رکعت خوانده شود، هشت رکعت بعد از مغرب و بیست و دو رکعت، بعد از نماز عشا، که در مجموع هفتصد رکعت مى شود و باقیمانده آن که سیصد رکعت است در شبهاى قدر خوانده شود، یعنى در شب نوزدهم صد رکعت (به اضافه بیست رکعتى که قبلاً مى خواند) و در شب بیست و یکم صد رکعت (به اضافه سى رکعت) و در شب بیست و دوم نیز صد رکعت (به علاوه سى رکعت) که مجموعاً هزار رکعت مى شود.

مناجات

قرائت مناجات شعبانیه

سخنران: حجت الاسلام طاهریان

قرائت مناجات: حاج احمد رحیمی

زمان: شنبه ۸/۵/۱۳۹۰ ساعت۹شب

مکان:شهرري،روبروي بازار بزرگ ري،محله سرتخت،

روبروي مسجد سرتخت

 بیت الحسن(علیه السلام)

تلفن گویا۰۲۱۵۵۹۱۹۱۳۸ 

پیام کوتاه ۱۰۰۰۰۵۵۹۱۹۱۳۸

علاقه‌ امام(ره) به دعای كمیل و مناجات شعبانیه

آنچه در پی می‌آید یكی از خاطرات آیت‌الله خامنه‌ای از امام خمینی (ره) است كه پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب، آن را به مناسبت ماه شعبان منتشر می‌كند:

يك بار از ايشان (امام خمینی) سؤال كردم كه در ميان دعاهاى معروف، به كداميك از آنها بيشتر اُنس يا اعتقاد داريد؟ ايشان بعد از تأملى فرمودند: «دعاى كميل و مناجات شعبانيه».

وقتى كه شما به اين دو دعا مراجعه مى‌كنيد، با اين‌كه دعاهاى ديگر هم - مثل ابوحمزه‌ى ثمالى و يا دعاى امام حسين در روز عرفه و دعاهاى فراوان ديگر - برقرارى رابطه با خداست؛ اما در اين دو دعا و مناجات، حالت استغفار و انابه و استغاثه و تضرع به پروردگار را به‌شكل عاشقانه‌ى آن مشاهده مى‌كنيد. دعاى كميل هم مناجاتى با خداى متعال است و رابطه‌ى محبت و عشق ميان بنده و معبود را ترسيم مى‌كند و اين همان چيزى بود كه امام بزرگوار ما، روح و دل خود را از آن روشن و منوّر مى‌داشت.