باز از بام جهان بانگ اذان لبریز است             مثنوی بار دگر از هیجان لبریز است

بحر آرام، دگر باره خروشان شده است            ساحل خفته، پر از لؤلؤ و مرجان شده است

دشمن از وادی قرآن و نماز آمده است            لشکر ابرهه از سوی حجاز آمده است

با شماییم، شمایی که فقط شیطانی ست         دین اسلام نه اسلام ابوسفیانی ست

با شماییم که خود را خبری می دانید              و زمین را همه ارث پدری می دانید

با شماییم که در آتش خود دود شدید             فخر کردید که هم کاسه ی نمرود شدید

گردباد، آتش صحراست، بترسید از آن            آه این طایفه گیراست، بترسید از آن

هان بترسید که دریا به خروش آمده است        خون این طایفه این بار به جوش آمده است

صبر این طایفه وقتی که به سر می آید           دیگر از خورد و کلان معجزه برمی آید

سنگ این قوم که سجیل شود، می فهمید       آسمان غرق ابابیل شود، می فهمید

پاسخت می دهد این طایفه با خون اینک        ذوالفقاری ز نیام آمده بیرون اینک

هان بخوانید که خاقانی از این خط گفته ست   شعر ایوان مدائن به نصیحت گفته است

هان بترسید که این لشگر بسم الله است         هان بترسید که طوفان طبس در راه است

یا محمد! تو بگو با غم و ماتم چه کنیم؟          روز خوش بی تو ندیدیم به عالم، چه کنیم؟

پاسخ آینه ها بی تو دمادم سنگ است            یا محمد! دل این قوم برایت تنگ است

بانگ «هیهات حسینی»ست رسیده از راه        هر که دارد هوس کرببلا، بسم الله........

سید حمیدرضا برقعی